|
Sort
Time
Category
|
|
Pare dni temu wypatrzylam, ze nasze genbasowe panie rajcuja na Naszej-Klasie i dlatego nas opuscily!!! Dlatego tutaj tak malo sie dzieje!!! 
|
|
|
Nie wiem jak, ale udało mi się zdobyć Honourable Mention w konkursie na opowiadanie zorganizowanym przez Hamilton Public Library. Było zaledwie jedenaście osób, ale ja byłam w górnej czwórce, czyli jestem dumna i blada. Oto opowiadanie, które się spodobało komisji. A Road to the Spa. A black-and-white postcard turned sepia, the cardboard soft with age. On its back, in a faded old-fashioned handwriting: “To dearest Haneczka, we send best wishes and as always many expressions of our fondness”, the signature illegible. It was mailed on July 26, 1937, in Niemirów, Poland; the postage stamp’s edges are frayed, but the date is decipherable. Nobody I know wrote or received it: I bought it at an internet auction. Centered in the photo is a straight sandy tract, a tunnel in a pine forest. It is the road leading from the town to a nearby village where the health resort’s villas, pump houses and mineral springs provide water cure. My grandmother lived in the town and worked as a laundress in the spa where she also pushed elderly pensioners for walks in their chairs. My mother was born in the town during the German invasion of Soviet Union in 1941; late at night in the church cellar in the middle of the air raid of June 24th. Some time later, date unknown, her older sister died there of meningitis. After the war the two towns and their surrounding forests ended on the Ukrainian side of the freshly carved borders in Central Europe. I visit during a summer heat wave. The village meadows are fragrant with dying grasses, storks nest on chimneys and telephone poles, bees buzz around poppies and irises in full bloom in the gardens, blood-red strawberries burst with sweetness on your tongue. Yet even in full sun the forests fill me with cold dread – I cannot stop thinking about what happened there a few decades ago. Poles and Ukrainians, Catholics and Eastern Orthodox, blinded by rage and propelled by old hatreds exploded in annihilations of each other’s families and villages. Burnt sheds, stables, and homes, broken cups, dishes and children, slaughtered cows, sheep, and wives. Married couples butchered because they were of mixed origins. It went on for months during and after the war. Here, too, for three years the Nazis proceeded with their programmed murder of the Jews. And in centuries past these trees witnessed the cruelties of the Polish manor lords over Ukrainian peasants, the brutality of the Cossack uprising, the pogroms of Jews. But in the summer of 1937 a woman is rushing past the tree trunks on the forest road. She is my grandmother. Her front tooth is missing – it fell out last Thursday after weeks of pain. It looked awful, too, all brown and black. No mouthwashes or herbs helped. The gum is healing now, but it still throbs when she bends down or lifts heavy things. And she has to do a lot of lifting in the laundry room. In the old forest the trees have smooth trunks, straight and tall. Their branches stretch to the sky like arms calling for help. The dusty brown of the bark protects the helpless orangey pinks of the inside layers, visible in the cracks. Crowns of long, dark green needles whisper with each breath of wind – even when it seems calm they shiver, murmur. Orange flowers, sticky with pollen, glow on the grass-green tips. Sunshine fills the road, but between the trees shadows lurk and dusk lingers; in places the darkness creeps to the road’s edge. When she walks in the early morning, with the risen sun on her back and the shadows still long, the forest breathes cool air at her, even in the summer. The air smells of pine resin and new earth, but also something she cannot name – darkness, decay. Death? The primeval forest keeps its secrets and knows its future. Yesterday she saw Piotr again. Her mother is not so sure about him, but she likes the way his eyes crinkle when he smiles. He has blue eyes and blond curls where she is brown-eyed with long dark plaits; her father is Ukrainian. Ukrainians of Cossack ancestry are dark and smoky. Piotr is a carpenter’s apprentice, it’s a good trade. His uncle and godfather, the retired customs officer, will leave him his house and property: he and his wife Helena have no children. It’s probably Helena’s fault – all of Piotr’s aunts and uncles had lots of children, Piotr is one of nine. She would love to have children, yes. Not just one, like her mother did. Two girls, blond and blue-eyed, in pretty yellow dresses in church on Sunday. Yes, she will have many children. She will sew them nice clothes, she is very good at sewing, knitting and crochet, she really liked that sewing course she took a few years ago. She will keep her house nice and tidy, clean and neat. They will probably live with her mother, she will help with the children when she is not working in her store. On Sundays, they will visit Piotr’s family, spend time in Helena’s precious garden, with her roses, peonies and irises, hollyhocks and geraniums. She is so proud of that garden; well, she is proud, that one. And the rector will marry them – Helena is his housekeeper, after all. She will invite her friends from school and from work to her wedding, but who should be her bridesmaid? It has to be somebody special. Piotr’s brother Stefan will be the best man, he is the only one of his brothers and sisters who moved to town with him. And she needs to think about her dress – she will make it herself, white, of course, but simple, with long sleeves and skirt, and a veil. She’ll need to buy some white shoes – satin, may be? She can’t afford silk. The future and the past echo in these forests. Does she hear them? Does she feel their breath when the breeze chills her bones as she hurries through the pines? Shadows? What shadows? She catches a birdsong – a sparrow, a small black point high above her head, trilling his soul out in alarm to the sun. Branches in the sky, pine resin in the air, birdsong on the breeze. She emerges at the bend in the road. The poppy-filled meadow of the spa walking grounds, drenched in the morning light, stretches before her. She is glad she has arrived. The next day I fly home. I sit at my desk, I stare at the postcard, and I see the ghosts.
|
|
|
Jimm zgubil kolejna komorke...
tym razem w Kandzie i to swoja. Kosta byl znowu w szpitalu, z nastepna infekcja krwi. Przedtem byla Klebsiella, teraz Escherichia coli. Co mniej wiecej oznacza, ze jego watroba zaczyna wysiadac, bo nie filtruje tych stworzen, ktore normalnie zyja w jelicie grubym. W soboet urodziny Luka, w nastepny wtorek nowy termin urlopu na Dominikane. Jezeli wszystki jest ok, to pojade, ale tylko z dziecmi, Jimm musi miec spokoj i go zostawimy, pal licho pieniadze. Na Mamma mie jeszcze nie poszlam, bo w zeszly czwartek dowiedzielismy sie, ze guzy Kosty sie bardzo powiekszyly. Czesc pracy.
|
|
|
Upały do 30-35 stopni oraz bardzo parno. Dzieci na półkoloniach. Udało nam się załatwić następny urlop, czy dolecimy, nie wiadomo. Na wszelki wypadek wykupilśmy ubezpieczenie. Mam nadzieję, że nie będzie potrzebne. Natomiast mój mąż, wykończony fizycznie i psychicznie, zgubił mi moją komórkę w Wiedniu. Był na kongresie i jak lata do Europy zamieniamy się. Już w tej chwili kupiśmy nową, mam ten sam numer, ale wszytkie numery Wasze i innych zniknęły. Więc zadzwońcie! Jolu, Asiu, Jacku! Żebym mogła je sobie na nowo zapisać. U nas to tak jest, jak iloraz stresu idzie w górę to gubimy różne rzeczy – klucze, portfele, karty kredytowe, komórki. Nic nie piszę, nic nie robię, tylko próbuję podtrzymywać męża i dzieci na duchu. I jakoś żyjemy. Aha! Nie mogę się doczekać “Mamma Mia!” U nas będzie dopiero za tydzień, choć premiera w Sztokholmie była 4-tego. Byłam na musicalu w Toronto dwa razy, Jimm mi zafundował. Miałam radochę na całego – przecież na tych hitach wyrastałam, w ich rytm byłam zakochana, wszytkie piosenki brałam do siebie. Mam nadzieję, że pocieszy też mojego męża – potrzebna jest mu dobra doza humoru i śmiechu. A że film nakręcono w Grecji – to dobry pierwszy krok. Na zwiastunach zapowiada się owszem, owszem, choć gdy na początku usłyszałam, że Donnę ma grać Meryl Streep, to wcale mi się to nie podobało. Ale jakoś udało jej się zaśpiewać. I to nieźle.
|
|
|
Zgubiłam aparat fotograficzny.
Na pożegnanie mojego Nikona 8800 zapraszam do galerii z Krakowa. Jak się jutro wścieknę, to kupię sobie taaaaaaaaaki aparat i obiektywy, że mąż apopleksji dostanie. Już ZNALAZłAM!!!  Zostawiłam w wypożyczonym samochodzie w poniedziałek, bo Jimm go wsadził do schowka. On zawsze wszystko chowa, ja nie, więc nie sprawdziłam, jak oddałam samochód. Dziś rano pojechałam i najpierw mi powiedzieli, że nie ma, ale że jeszcze raz poszukają. I jak już wyjeżdżałam z parkingu panowie wybiegli za mną – z moim aparatem w ręku. Natomiast teraz inny kłopt. Kosta ma gorączkę i dreszcze i jest na pogotowiu. Urlop wisi na włosku. Jack i Luke wściekli – małym trudno to zrozumieć.
|
|
|
Do powąchania tulipanów oraz do spaceru po okolicach Hamilton. Zapraszam też do naszej Chatki Puchatka, kluczyk “naszdom”, bez apostrofów. Tę galerię zrobiłam dla koleżanki architekt, bo chciała zobaczyć kanadyjski dom. Doszłam do wniosku, że Wam też pokażę. 
|
|
|
Nie było mnie zaledwie 60 godzin, a tu tyle nowego. Raptem wszyscy starzy znajomi, którzy zapadli w sen zimowy, powyłazili z norek i się rozpisali. Bylam w Krakowie dokładnie 45 godzin. Wylądowaliśmy koło 13tej we czwartek, bo samolot z Warszawy był opóźniony i wylecieliśmy o 10tej w sobotę rano. Było wspaniale - pogoda w piątek Krakowie była jak z bajki. Rano o 9tej poszłam z mężem do Teartru Słowackiego, gdzie odbyła się konferencja. Przeżywałam chwile zgrozy i horroru, bo mój małżonek nie mogąc spać w nocy wział bardzo silną tabletkę o 1 nad ranem i był kompletnie nieprzytomny. Ale to tak, że chwiał się na nogach. Nic nie pomagało. Wypił chyba ze 7 kaw, wszedł pod prysznic, nic. Byłam przerażona, ale musiałam go zostawić, bo będąc obok tylko go jeszcze bardziej denerwowałam. Poszłam więc do Archiuwm Abpa Baziaka, umówiwszy się przedtem telefonicznie z siostrą Dacja jeszcze z Kanady. I wpadłam tam na Marię Łopaciuk z GenPolu! Byłam do 12tej, potem do mnie dotarli znajomi z Warszawy (redaktor z PIWu z żoną) i połaziliśmy sobie do syta po Starym Mieście. Potem pierogi ruskie i do hotelu, żeby odsapnąć i odebrać relacje od męża. Udało się nie zawalić wykładu rannego, po południu już się dobudził. Miałam zaszczyt poznać profesora Szczeklika, któremu oczywiście pogratulowałam wspaniałej książki. Potem szybka kolacja polska, spanie i odjazd na lotnisko. I jestem w domu. Cześć/
|
|
|
A photograph, yellowed and faded, softened with age, inexpertly repaired, fragments missing from the edges. I am the older one – Elżbieta Maria. I stand next to my baby sister’s carriage. A smudge over my neck blots out a part of me. Or is it a fancy scarf tied in a bow? It is hard to tell, the shape is indistinct and blurred. You can’t see my hands, but I am not holding anything – no teddy, no dolly. You can’t see my feet. I am just a round face with round cheeks, in a round woolen hat tied under my chin, indistinct bangs over my forehead and slightly scrunched up eyebrows. You think that I am about three years old; my sister’s age places us in the winter of 41’ – 42’ and you know my date of birth: November 11, 1938. I am the first child of Piotr and Zofia. You also know that I died as a young child from meningitis, but you have not found my date of death or my grave; you are not even sure where I died. I am imprisoned in this sixty-five year old piece of cardboard. Let me out. Tell my story.
|
 |
|
0 rating 
